پیشینه پارچه بافی درتمدن بشربه هزاره های کهن سرزمین تاریخی یعنی 5هزارسال قبل برمیگردد.پارچه یکی ازنیازهای اولیه بشر بوده است.دریافته های شهرسوخته باپیدایش قابل توجهی ازابزار گوناگون ریسندگی وبافندگی چوبی.گلی .سفالی وفلزی نشانگر وجود صنعت بافندگی درآن دوران بوده است.یافت چنین پارچه هایی باچنین کیفیت رنگی نمونه ای است ازبهترین طرح ورنگ بندی بسیار نزدیک به پارچه های سنتی که اخیرا درسیستان بافته میشده است.درمسیر پارچه بافی سیستان آنچه که مشخص ومشهود است خودکفایی مردم سیستان درتولید مواد اولیه پارچه بافی بوده که تاهمین سده آخر تهیه .تولید وبرداشت پنبه ویا تهیه پشم وموی دام تا ریسندگی وآماده سازی آنها همه با ابزار سنتی و ویژه انجام میگرفته است.تنوع پارچه ها درسیستان به چند نوع میرسد:جاوند.چیک (راه راه برای لباس).خاصه.شیروشکر.وال وانواع واقسام پتوها.
رنگرزی پارچه ها ازمواد طبیعی خود منطقه است مانند:پوست انار .گل گز.برگ تاک.پوست گردو و....
اقلام تولیدی پارچه بافی سیستان:لنگ .دستمال.پتو. شال گردن.حوله و....
تنها بافنده ی بازمانده ازنسل کهن این هنرریشه دار سیستان هنرمند بزرگوارآقای حسین علی صوفی است که هم اکنون در روستای علی صوفی شهرستان هامون مشغول به کارهستند.
